|
Wat word ik op de proef gesteld. Vandaag nog geoefend voor donderdag en mijn stagementor en praktijkbegeleider zeggen dat het allebei beter is om het wel te doen en ik allemaal argumenten geven dat ik het nu een beetje te snel vind en me nog te weinig heb voorbereid en dat het niet goed ging met oefenen. Nou, ze halen alles uit hun hoge hoed. Zoiets komt niet zo vaak voor dus je kan het beter wel doen. Alle stagiaires die zitten in het begin te hannesen. Hierdoor leer je het juist. Je moet niet denken dat het niet gaat lukken, je moet gewoon denken dat het wel gaat lukken. Ik kan het altijd over nemen als het niet lukt. En ga zo maar door. Ik ga donderdagochtend nog oefenen en dan moet ik echt beslissen want 's middags gaat het gebeuren. En zij vinden overigens meekijken echt geen zin hebben. En nu maar bij mezelf blijven en kijken wat ik wil. En ik word gek van dat uitstellen. Ik had liever nu al duidelijkheid, maar het is misschien beter om het oefenen op donderdagochtend nog af te wachten. Het is zo veel waar je op moet letten. Ik zal er absoluut mee leren leven dat als ik het de eerste keer doe dat het lang niet van een leien dakje zal gaan, maar nu voel ik me er echt nog te onzeker over. Dus zo word je de hele tijd heen en weer geslingerd. Zij zijn ook niet gek (dat weet je natuurlijk niet zeker), maar jij hebt ook je gevoel. En ik begrijp het argument wel dat als het niet vaak voorkomt dat je nu juist je kans moet grijpen, maar het kwam zo plots uit de lucht vallen en ik heb nog weinig kans gehad om te oefenen. Alleen donderdagochtend nog. Ik doe nl. ook nog mijn gewone werk naast mijn stage. Kon ik het maar doorgeven aan mijn secondanten. Dat zij voor mij kunnen kiezen, maar ik zal zelf moeten leren kiezen. Je voelt je net een achterlijke als er twee zo op je in zitten te praten. En je vraagt je af of er nou alleen achter zit dat het niet zo vaak voorkomt. Is het dan zo gek om eerst een keer mee te kijken? Of zullen ze zelf allemaal onzekerheden hebben waarom ze zo doen? Ik begrijp er geen fluitekruid van. Als je toch merkt dat iemand het nog ziet zitten dan denk je toch gewoon dan maar de volgende keer en deze keer meekijken dan oefen je toch ook. En dan zien we wel of het zich nog genoeg keer voordoet voor de stage. Verdomd wat vermoeiend nog dit soort zaken. Ik ga ze denk ik toch maar omleggen. Nee hoor, ik zit maar gek te doen, maar het is gewoon stoom afblazen. Denken mensen dan nooit. Hoe zou ik in haar situatie het nou vinden als ik vind dat ik er nog niet aan toe bent en ze zitten maar aan je hoofd te zeuren dat je het beter wel kan doen. Nee, dat denken mensen niet. Ik moet geen verwachtingen hebben en dat vind ik zo moeilijk. En ik moet zelf de beslissing nemen en dat vind ik zo moeilijk. Ik moet nee zeggen als ik het echt nog niet wil. En ik hoopte een beetje dat dat vandaag zou lukken, maar ze gaan niet zonder gevecht ten onder. En misschien denk ik er donderdagochtend na het oefenen toch anders over. Ik kan het me niet voorstellen want ik maakte er een zooitje van, maar misschien leer ik snel. Ik snap ook echt niet dat ze het argument niet meenemen dat je dan met een echte klant bezig bent en dat dat dan niet professioneel en niet klantgericht overkomt. Nou ja, ik kan nog honderdduizend dingen opnoemen, maar ik zal gewoon nee moeten zeggen als ik denk dat het nog niet lukt dit keer. Shit. Verdomd, moet ik nee zeggen terwijl ik daar moeite mee heb. En ik zal mezelf ook absoluut een loser voelen, ook geen lekker gevoel. En misschien vinden de mentor en begeleider me dan weer lastig. O my god, ga ik dit allemaal overleven? Ik zou heel graag willen dat ik even een vrijwilliger kon vinden die ik helemaal in elkaar mag slaan. Maar die bestaat denk ik niet. Ik zal zelf door de zure appel heen moeten bijten. En verdomd wat is deze appel zuur. Nou, wordt vervolgd. En nu moet ik overigens mijn stagementor en praktijkbegeleider eigenlijk enorm dankbaar zijn dat ze leren om nieuw gedrag uit te proberen. En het erge is ik kan me inderdaad een heel klein beetje dankbaar over voelen, maar de angst overheerst nog. Lang leven de levenslessen.
|
