|
Wat heb ik toe toch veel angsten. Vroeger was ik mij er niet eens zo van bewust. Ik ben bang met mijn studie dat ik de stof niet kan onthouden. Ik ben bang om alleen te zijn. Ik ben bang dat ik mijn studie, huishouden, werk, sociale contacten, niet bij kan houden. Ik ben bang om niet mooi genoeg te zijn. Ik ben bang om dom te zijn. Ik ben bang om te zeggen wat ik nodig heb. Ik ben bang om boos tegen iemand te zijn. Ik ben bang dat mensen me emotioneel pijn gaan doen. Ik ben bang om aandacht te krijgen. Ik ben bang om nee te zeggen. Ik ben bang dat anderen slimmer zijn dan ik. Ik ben bang om mijn ruimte in te nemen. Ik ben bang dat ik niet genoeg spullen heb. Ik ben bang dat mensen mij niet leuk vinden. Ik ben bang dat mensen mijn huis niet leuk vinden. Ik ben bang om hulp te vragen. Ik ben bang om beslissingen te nemen. Ik ben bang om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik ben bang om te verdwalen. Ik ben bang om ergens alleen naar toe te gaan. Ik ben bang om te laten merken dat ik bang ben. Ik ben bang om tegen mensen te zeggen wat ik echt denk. Ik ben bang om te genieten. Ik ben bang als er iets mis gaat dat ik het niet op kan lossen. Ik ben bang om mijn geld uit te geven omdat ik anders misschien wel zonder kom te zitten. En ik heb waarschijnlijk als ik er verder over nadenk nog wel 1000 andere angsten, maar ik laat het hier even bij. Waar komen al die angsten nou toch vandaan als je volwassen bent? En ik heb zo'n vermoeden dat ik niet de enige ben die angsten heeft. Ik denk dat wel meer mensen daar last van hebben. En dan bedoel ik niet alleen geestelijk wat minder stabiele mensen. Je moet je er alleen wel bewust van zijn. En dat is heel lastig want je stopt het gewoon weg. Je wil jezelf helemaal niet zien als angsthaas. En ondanks al die angsten doe ik het natuurlijk allemaal wel want anders zou ik alleen maar stil in een hoekje gaan zitten. Maar het zou wel een stukkie makkelijker zijn als ik wat minder angstig zou zijn. En het is ook helemaal niet zo reëel om als volwassene zo angstig te zijn. Het lijken allemaal wel kinderlijke angsten. Het mediteren en de andere oefeningen o.a. om meer in het hier en nu te komen helpen me wel hierbij. Als je je te veel door angst laat leiden dan zou je gewoon op een gegeven moment niets meer doen. Dat is wel zonde van je leven. Ook mijn angst dat ik dingen niet kan heeft er voor gezorgd dat ik al niet aan dingen begon omdat ik bang was dat ik het toch niet zou kunnen. Dan loop je toch een heleboel mis in je leven. Je kan het maar beter uitproberen en dan zie je wel of je het kan of niet. Angst is natuurlijk ook wel handig in de zin van dat als er iets echt engs gebeurt dat je dan adequaat reageert. Maar verder is angst bijna altijd niet nodig. En dat ben ik aan het leren. Stapje voor stapje gaan zien of een bepaalde angst nu op dit moment nodig is. Als ik de weg niet kan vinden en ik ben verdwaald moet ik daar dan heel angstig om worden? Ik las pas iets moois in een boek, dat angst je helpt om dichter bij jezelf te gaan komen. Dat je in plaats van dat je maar met anderen bezig bent en je druk maakt om anderen en je anderen maar aan het plezieren bent dat je meer naar jezelf leert luisteren, naar je eigen gevoel, wat wil jij, wie ben jij? Dat vond ik wel mooi. Dus angst helpt me om mezelf beter te gaan begrijpen. Ik ga dankbaar zijn. Ik denk dat ik daar zelfs bang voor ben. Omdat ik inderdaad denk dat ik niet genoeg heb om dankbaar voor te zijn. Maar ik ga toch maar dankbaar zijn want als ik reëel ben dan heb ik heel veel om dankbaar voor te zijn. Ik ben dankbaar voor mijn huis, mijn meubels, mijn bed, mijn keuken, mijn douche, mijn wc, mijn fiets, mijn auto, mijn kleding, mijn lichaam, de lucht die ik inadem, de zon, de natuur, het weer, de dieren, de planten, de bomen, de zwaartekracht, het heelal. Waar ben ik mezelf dankbaar voor? Dat ik steeds een ietsiepietsie bewuster word. Dat ik mijn vragensetje vandaag een paar keer herhaald heb. Dat ik poweryoga heb gedaan. Dat ik tegen een vriend zei dat ik vanavond zou kijken of ik mee zou gaan om een biertje te drinken als ik me niet te moe zou voelen. Dat ik best wel wat geleerd heb. En ook wat huishoudelijke taken heb gedaan. Dat ik het af en toe niet zo erg vind om alleen te zijn en misschien dat ik het stiekem wel een ietsiepietsie leuk vind om alleen te zijn. Dat ik opener naar mensen communiceer. Dat ik me wat kwetsbaarder op durf te stellen. Dat ik beetje bij beetje wat liever word tegen mezelf. Wat heb ik ontvangen? Hersenen waarmee ik kan leren. En sterker nog, mijn hemel, wat kunnen we allemaal door onze hersenen. Niet meer normaal. Vaak zitten herinneringen ons in de weg. Maar wat is het geweldig dat ik nu dit stukje kan typen met 10 vingers omdat ik dat geleerd heb. Als je er bij stil staat dan word je echt wild van hoe het lichaam werkt. Dat is wel leuk in mijn studie. Daar wordt ook een hoop over hersenen, zenuwen en weet ik al niet meer verteld. Echt kicken hoe het werkt. Je kan er niet bij gewoon. En volgens mij weten we nog maar weinig van hoe dingen precies werken. In ieder geval de hersenen, daar is volgens mijn nog veel niet over bekend. Ik heb bananen, kiwi's, appels, peren, paprika's, pinda 's, knoflook, peterselie en wat al niet meer via de winkel van moeder aarde ontvangen. Dat dat allemaal zo maar groeit. Zo veel verschillende dingen. Dat is toch bijzonder. Bedankt moeder aarde voor alles wat je me geeft.
|
