|
Vandaag was ik echt weer in de ban van mijn emoties. De hele tijd "ik kan het niet, ik kan het niet, ik kan het niet" en dan de angst die ik erbij voel. En het voelt zo echt, maar ja als ik om me heen kijk, echt om me heen kijk en het echt tot me door laat dringen dan is er geen probleem. Die opleiding ook, ik zie er zo tegenop. Het is gewoon niet reëel. Maar ook weer wel hoor en toch niet. Snapt iemand er nog iets van. En toch ben ik er ook blij mee, hoe gek het ook klinkt. Maar hoe bang je je ook kan voelen het gaat ook weer voorbij. En dat is wel belangrijk om te ervaren dat je als mens heel veel kan voelen. Al die zogenaamde negatieve emoties willen we maar niet voelen, maar ze zijn er niet voor niets en als je ze gewoon voelt en niet onderdrukt dan kan het ook weer zo voorbij zijn, maar als je heel ingewikkeld erover gaat doen of het verdringt dan blijft het in je systeem zitten en dat is juist niet de bedoeling, ze willen er juist uit. Oftewel uit ze. We hebben ook geen moeite met die andere gevoelens, zoals blij zijn. Nou zal er wel wat achter zitten dat we die andere gevoelens niet zo makkelijk laten zien. B.v. boos zijn wordt tijdens het opgroeien al behoorlijk eruit gepraat. Of je schamen, dat wordt ook niet echt gepromoot om dat te uiten dus het wordt allemaal ook een beetje afgeleerd. Maar ja, ondertussen hebben we wel allemaal dat soort gevoelens en dan kunnen we er dus niks mee en dan durven we ze ook nog niet te uiten. Woeah. Wat een gedoe allemaal met die emoties. Ik kan er om de een of andere reden niet echt een samenhangend verhaaltje van maken. Er zitten waarschijnlijk emoties in de weg, hihi. Ik ga gewoon maar voor een ander onderwerp. Ik had vanmiddag vrij omdat ik op mijn gewone vrije dag cursus had op werk. Ik ben toen naar een hele oude begraafplaats geweest. En daar staat een boom. MOOI, niet meer normaal. Volgens mij mega oud. Ik weet eigenlijk niet eens wat voor soort boom het was. Maar een stam, dik, niet meer normaal. Ik denk dat ik voor het eerst na het verbreken van mijn relatie weer verliefd ben. Geweldig, wat een ding, ik kon er naar blijven kijken. Het was sowieso wel sfeervol. Zo'n hele oude begraafplaats. Er bloeide al sneeuwklokjes. Allemaal van die ouderwetse, grauwe grafstenen. Sommige gebarsten. Een aparte sfeer op zo'n begraafplaats. Thuis nog een beetje geleerd. Toen ben ik op een gegeven moment nog maar even een uurtje in het donker, ook door het park (lekker eng), gaan wandelen. Even met de zintuigen proberen om een beetje meer te ervaren wat er op het moment gebeurd ipv alleen maar in het koppie. Ik zag overigens op t.v. een stukje over een mevrouw die zelf poppenhuizen bouwde. Ze had tien jaar geleden een burn out gehad, had een half jaar op de bank gezeten en was toen zelf poppenhuizen gaan bouwen. Hele aparte, leuke gevalletjes. Maar wat heel mooi was dat ze op een gegeven moment ook een huis had gemaakt van een mannetje wat zich verwaarloosde. Ze maakt het overigens heel gedetailleerd. En dat mannetje stond voor haar vader. Die was schizofreen waardoor hij nogal eens agressief kon zijn en hij had ook seksuele handelingen met haar gedaan. En het mooie was dus dat ze op haar werk moeite had met oude mannen, die deden haar aan haar vader denken. Maar door het huisje van de verwaarloosde man en ik neem aan ook de ander huisjes is de pijn een soort weg gegaan. Of anders geworden. Ze kan die mannen nu zonder moeite ook eens een aai over de bol geven of hun hand vast houden terwijl dat vroeger moeilijk voor haar was. Is het niet mooi dat door al dat creatieve gedoe van haar dat ze zichzelf daarmee geheeld heeft? Tenminste zo zie ik het. Creativiteit is volgens mij ook zo belangrijk. Wat fijn als dat zich ook in jezelf ontwikkeld, als je dat weer kan laten stromen, als je ontdekt waar je je creatief in wilt uitdrukken. I.p.v. alleen maar te denken, "ik ben niet creatief en dat kan ik niet". Al die verdomde oordelen en eisen over en van onszelf die in de weg zitten. Ja, waar komt dat nou weer vandaan? Tjonge, die bewustwording is me wat. Ik ga eens even dankbaar zijn. Ik ben dankbaar, dat ik emoties heb (ik voel dat ik het niet helemaal meen, maar ik weet dat ik het echt zo kan zien). Ik ben dankbaar dat mensen zich kwetsbaar op durven stellen en zo hun mooie verhalen delen net al die vrouw met haar poppenhuizen. Ik ben dankbaar dat ik af en toe al best wel een beetje van mezelf kan houden. Ik ben dankbaar dat ik een lichaam heb waar ik even lekker mee kon gaan wandelen. Ik ben dankbaar dat ik ogen heb waarmee ik die prachtige boom kon zien op de begraafplaats. Ik ben dankbaar dat ik leef. Waar ben ik mezelf dankbaar voor. Dat ik aan het leren ben om anders naar emoties te kijken en dat ik er anders mee om leer gaan en dat ik ze gewoon meer durf te voelen en te uiten. Dat ik even lekker ben gaan wandelen terwijl ik dan denk dat ik nog honderdduizend dingen te doen heb die ik nog moet doen. Ik ben dankbaar dat ik mijn vragensetje nogal eens doe gedurende de dag en dat ik ook nogal eens probeer om alle zintuigen af te gaan en mijn adem te voelen. Ik ben dankbaar dat ik merk dat ik de laatste tijd soms af en toe even onbedaarlijk kan lachen. Dat ik me soms al een ietsiepietsie besef dat het niet erg is om alleen te zijn. Wat heb ik ontvangen? Een prachtige boom. Een lichaam wat waar ik weer alles mee heb kunnen doen wat ik wilde doen. Een mooie wandeling in het donker met een lief klein maantje erbij. Een prachtige wereld waar heel veel leuks op is om te doen en heel veel bijzondere mensen. Een dikke zoen voor moeder aarde en de mensheid. En dat we allemaal maar mogen ontdekken hoe mysterieus en mooi het leven eigenlijk wel niet is.
|
