Volgens mijn gedachten heb ik helemaal geen tijd om dankbaar te zijn, maar ik ga toch maar even dankbaar zijn. Wie zegt dat mijn gedachten altijd maar kloppen? Wie zegt dat mijn gedachten mijn leven moeten bepalen? Waarom zou ik mijn gedachten mijn leven laten bepalen? Waarom zou ik geen tijd hebben? Mijn gedachten zeggen dat ik dan niet alles kan doen wat ik wil doen? Nou, dan loopt het anders, vergaat dan de wereld? Ga ik dan dood? Wat is nou echt het probleem als ik nu even dankbaar ga zijn? Ik ben dankbaar dat ik bewust aan het worden ben. Ik ben dankbaar dat mijn leven al iets minder bepaald wordt door mijn gevoelens, gedachten en emoties. Ik ben dankbaar dat ondanks dat het een moeilijk proces is dat ik doorzet en dat ik voel dat het goed is en dat het me zal helpen. Ik ben dankbaar dat ik leef. Ik ben dankbaar voor mijn zintuigen. Ik ben dankbaar dat ik dit stukje kan typen. Ik ben dankbaar dat ik een lichaam heb. Ik ben dankbaar dat mijn hart klopt. Ik ben dankbaar voor de aarde. Ik ben dankbaar voor de natuur. Ik ben dankbaar voor hoe perfect alles werkt en dat het ook weer allemaal helemaal niet perfect is en dat dat allemaal goed is. Ik ben dankbaar voor mijn huis, mijn meubels, mijn keuken, mijn douche, wc, kleding, stromend water, elektriciteit, gas, verwarming, ramen, deuren, muren, dak, muziekinstallatie, muziek, kunst, kleuren en nog zo veel meer. Er is zo oneindig veel om dankbaar voor te zijn en vaak zie je alleen maar je problemen en wat je niet hebt. Maar ik heb zo gruwelijk veel om dankbaar voor te zijn. Waar ben ik mezelf dankbaar voor? Dat ik al een beetje besef dat al mijn gedachten, gevoelens en emoties in dit moment niet altijd waar zijn. Dat ik de tijd neem om even dankbaar te zijn. Dat ik mijzelf steeds meer de ruimte geef om bij mijn eigen gevoelens te blijven, wat voor gevoelens het ook zijn. Dat ik mijn angsten niet meer alleen maar uit de weg ga. Dat ik net de beloefening met mijn belpartner heb gedaan. Dat ik allerlei dingen doe om meer bewust te worden zoals mediteren, hier en nu oefeningen, massage, klankheling, zelfonderzoek e.d.. Wat heb ik ontvangen? Lucht om in te ademen. Een lichaam waarmee ik alle dingen kan doen die ik wil doen. Gezelligheid van de poes die bij me logeert. Gevoelens, emoties en gedachten die mij helpen om uit te zoeken wie ik ben en wat de werkelijkheid nu is. Tijdens mijn wandeling gisteravond, zo veel planten, bloemen, bomen en struiken, die zo mooi zijn om te zien en overigens ook de geuren van de bloemen. Mijn huisje en alle dingen erin die mijn leven zo geriefelijk maken. Wat ben ik ontzettend dankbaar voor alles, maar dan ook alles wat ik heb....

Gisteren ben ik met mijn tweede ex weg geweest. Het was gezellig. We zouden eerst ergens gaan wandelen, maar daar was het verboden voor honden en hij heeft een hond. Toen zijn we naar het strand gegaan. Hebben daar een poosje gewandeld en zijn toen nog op een terras gaan zitten. Hij doet volgens mij wel zijn best om weer beter in het leven te gaan staan. Maar ik merk heel goed dat het nog steeds geen goed idee is om een relatie te hebben. Van mij uit gezien ook helemaal niet. Na het strand was hij nog even mee gegaan om een kopje koffie te drinken en toen heb ik hem weg gejaagd omdat ik wilde leren. En dan moet ik echt opletten want hij wil dan het liefst nog blijven en ik wil ook dat hij het liefst nog blijf. Toen hij weg was voelde ik me zo rot en dat ging maar niet weg. Op een gegeven moment ben ik eens even door zelfonderzoek gaan uitvogelen wat er was, maar ik voelde me dus onbewust oneindig eenzaam en wilde heel graag dat hij er nog was zodat ik niet alleen was. En bewust heb je dat helemaal niet door dan denk je alles wel te snappen en op een rijtje te hebben, maar dat gevoel eronder bleef maar enorm heftig voelen echt helemaal niet fijn. Maar als je dat dan weer helder hebt dan kan je een beetje ontspannen en snap je waarom je je zo rot voelt. Dus toen ik nog wel wat met hem had en veel tijd met hem doorbracht was mijn eenzaamheid ook een katalysator om niet te doen wat ik wilde doen. Dus ik voel zijn eenzaamheid en hunkering om bij elkaar te zijn en ik heb ook nog eens mijn eigen eenzaamheid die er voor zorgt dat ik niet bij mijzelf kan blijven en dat ik niet de dingen doe die ik wil doen en dat ik al mijn tijd dan met hem door ga brengen. Ik moet dus enorm alert zijn. Ik hoop wel dat we vrienden kunnen blijven. Ik vind hem echt heel aardig en als we allebei wat meer aan onszelf hebben gewerkt wie weet. Ik vind hem wel het wachten waard, maar ja, je weet natuurlijk nooit hoe het loopt. Ik vind het ook nog moeilijk om met hem om te gaan omdat hij soms zo boos kan zijn. Niet op mij hoor, maar dan hebben we het over een bepaald onderwerp en dan kan hij zo boos doen. Ik weet dan zeker dat er oude boosheid onder zit en dat voelt zo heftig. Wel een goeie leerschool om bij mijn eigen gevoel te leren blijven en het bij hem te laten die emoties. Al met al is het dus een enorme uitdaging en weet ik niet helemaal zeker of ik er goed aan doe, maar ik zie wel. En bovendien weet ik ook niet of hij het zal trekken hoor. Vandaag naar de Hortus geweest. Er staat een hoop mooi in bloei. Het was heerlijk om daar een poos rond te lopen, het was ook nog mooi weer. De diversiteit aan planten is gewoon ziek. Niet normaal wat veel soorten, wat een genot. Gisteravond overigens de film Precious gekeken. Mega heftige film. Wauw, dan denk je dat je zelf wat heb meegemaakt. Nou, als je ziet wat die jonge vrouw moet doorstaan in het gezin waar ze in opgroeid. Niet te geloven. Het is een mooie film om te zien hoe herinnering je leven beïnvloed, maar ook om te zien hoe sterk die jonge vrouw is. Het is niet een film voor een relaxte vrijdagavond, maar het is echt een aanrader, alleen niet bepaald een doorsnee flits/flats film met allerlei spektakel en duizend en een beeldjes na elkaar. Ik wil nog eens even dankbaar zijn. Waar ben ik dankbaar voor? Dat ik ondanks mijn angst om met mijn tweede ex om te gaan het toch doe omdat ik nu leer om te gaan met verlangen, eenzaamheid en de gevoelens van een ander. Voor de mega diversiteit aan planten, struiken en bomen die er zijn. Voor de poes die gezellig bij me logeert en waar ik al aardig aan begin te wennen en zij volgens mij ook aan mij. Voor het strand waar ik gisteren ben geweest. Voor de film die ik gisteravond heb gezien. Dat ik kan leren, ook al lukt het momenteel weer niet zo goed. Dat ik dingen doe om meer bewust te worden. Voor al mijn geriefelijke dingen in het leven zoals een huis, meubels, een fiets, kleding, een auto, een jas, een tas, een keuken, een douche, een wc, een bed, een wasmachine en noem het maar op. Jemig wat ben ik blij voor al die "gewone" dingen. Ik ben dankbaar voor de lucht die ik inadem, voor mijn lichaam, voor mijn zintuigen, dat ik leef, voor alles op deze wereld. Waar ben ik mezelf dankbaar voor? Dat ik mijn angsten minder uit de weg ga. Dat ik best al wel een beetje lief ben voor mezelf. Dat ik mezelf niet meer zo veroordeel als ik iets niet doe. Dat ik aan zelfontwikkeling doe. Wat heb ik ontvangen? Prachtige bloemen, gezelligheid van mijn tweede ex en de poes die bij me logeert. O ja, en ook nog va een vriend waar ik vanochtend koffie mee heb gedronken. O ja, en ook een lekkere verse muntthee. Lekker joh. Ik heb leuke dingen bij de Hortus voor mezelf gekocht en een bosje bloemen. Lucht om in te ademen. De zon die zorgt voor een heleboel processen op deze aarde. Wat ben ik dankbaar zeg. Wat is het leven heerlijk. Soms denk ik wel eens als je bewuster word dat je dan op een gegeven moment gaat zien dat de hemel eigenlijk op aarde is.  ...

Je maakte vreemde dingen mee als je jezelf aan het worden bent. Ik dacht vandaag op weg naar Amsterdam even dat ik autorijden wel leuk vind. Dat dacht ik, de grootste angsthaas op de weg. Gekker moet het toch niet worden. En er was nog wel enorme file ook op de A10. Niet dat ik al als een totaal ontspannen mokkeltje achter het stuur zit, maar dat ik dacht dat autorijden best wel leuk is dat vind ik toch wel een wereldwonder. Verder voor mijn stage dat onderzoek uitgewerkt wat ik pas heb afgenomen. Daar had ik nog wel moeite mee hoor. Dan gaan er wel een paar miljoen "ik kan het nietjes" onbewust op de achtergrond door mijn hoofd. Er zit ook een Engelstalige instructie bij. Nou is mijn Engels moet ik zeggen best wel goed (huh, ben ik ergens goed in), maar met dit soort vreemde vaktermen is het bepaald geen makkie. Dus ik heb behoorlijk lopen ploeteren. Maar ja, toch weer een beetje geleerd. Dan maar een beetje knullig en langzaam. Ook met het verslag begonnen. Dat vind ik ook nog lastig. Nou ja, ik probeer gewoon rustig verder en wie weet gaat het net als met het autorijden dat er opeens een keer een gedachte door mijn hoofd gaat dat ik het wel leuk vind. Raar hoor als je jezelf aan het worden bent. Ga je opeens dingen denken die je nooit hebt gedacht en waarvan je altijd hebt je gedacht dat dat niet bij jou hoorde. Tjonge, ik ben wel een klaagmagneet. Mensen storten al hun klaagzang altijd bij mij uit en als ze eenmaal een voet aan de grond hebben dan is er geen stoppen meer aan. Nou begrijp ik het wel want die praktijkbegeleider van mijn stage daar die moet alles daar alleen uitzoeken en er wordt vanuit de andere vestiging niet echt goed gecommuncieerd met haar. Maar ja, uiteindelijk is dat haar probleem. Nu vond ik het best fijn dat ze eens een keer een beetje een luisterend oor had en ik vind het wel leuk om haar een beetje te stimuleren om zelf ook eens een beetje dingen aan de kaak te stellen en maar niet alles te pikken. Maar te veel klagen is echt niet leuk. Ik zei ook aan 's middags toe ze wat eerder weg ging dat we elkaar volgende keer niet zo op moeten fokken met dat klagen. En dat je beter dingen kan doen voor zover dat kan dan er alleen over klagen en dat als er niks aan gedaan kan worden dat je het dan ook los moet leren laten omdat je anders jezelf wel aan het martelen bent. Ook wel goed van me dat ik dat weer heb gezegd. Lieve hemel, straks is er niks meer over van de persoon die ik was. Maar ja, als dat vrijwillig gebeurt omdat ik zie dat het gewoon kan en dat mijn wereld daardoor veel groter, vrijer, voller en leuker wordt dan is het toch niet echt een probleem. Het is alleen zo raar dat je oude zelf zo niet is wat je wil zijn. En ik heb dat mijn hele leven niet begrepen. Ik ga het nou pas een beetje snappen. Je bent dus altijd een geconditioneerd, geprogrammeerd typje geweest dat niet in overeenstemming was met wie je wilde zijn. Maar ja, er is niks meer aan dat verleden te veranderen en op deze rijpere leeftijd is het ook leuk om tot bloei te komen. Gisteren was het ook een beetje eng bij mijn werk op mijn eigen locatie dat ik het idee heb dat mijn stagementor een beetje bij is gedraaid. Ik durf het nog niet echt te hopen, maar het leek wel een beetje zo. Zou het gesprekje voor de vakantie toch een pietsie geholpen hebben? Ik zei dat ik echt niet wist hoe ik met hem moet communiceren over het verloop van die stage en nog wel meer dingen. Ik deed het een beetje uit wanhoop omdat de andere gesprekjes ook niks op hadden geleverd verwachtte ik er niet veel van, maar misschien heeft het toch wat geholpen. Nou ja, ik zie wel weer. Volgens mij is het wel leuk om meer jezelf te worden. Ik voel me nog vaak genoeg mega angstig, onzeker, moe, boos, twijfelachtig en weet ik al niet meer, maar toch ook die nieuwe gedachten en gevoelens komen ook wel eens om de hoek kijken en dat voelt wel leuk. Volgens mij is de nieuwe zelf die af en toe een beetje doorschemert een stuk minder zorgelijk. Ik ben enorm dankbaar voor mijn oude zelf en mijn nieuwe zelf....

Waarom ben ik bang om auto te rijden? Waarom ben ik bang om fouten te maken? Waarom pas ik me altijd aan aan mensen? Waarom ben ik meer met andere mensen hun gevoel bezig dan met mijn eigen gevoel? Waarom wil ik door iedereen aardig gevonden worden? Waarom voel ik me nogal eens down? Waarom is alles een opgave voor me? Waarom ben ik bang om te zeggen wat ik wil? Waarom ben ik bang om te zeggen wat ik niet wil? Waarom ben ik bang om hulp te vragen? Waarom ben ik bang om te verdwalen? Waarom wil ik er zo mooi mogelijk uit zien? Waarom vind ik intelligent zijn belangrijk? Waarom vind ik het leren zo moeilijk? Waarom draag ik niet zulke vrouwelijke kleding? Waarom kan ik geen complimentjes ontvangen? Waarom vind ik het zo belangrijk wat anderen van me vinden? Waarom trek ik het me zo aan als ik kritiek krijg? Waarom durf ik geen kritiek te geven op anderen? Waarom denk ik vaak dat ik het niet kan? Waarom vind ik het erg om alleen te zijn? Waarom zou ik graag heel veel geld willen hebben? Waarom heb ik zo'n last van mijn knieën? Waarom denk ik dat het veel fijner is om een relatie te hebben dan om alleen te zijn? Waarom kan ik bijna niet van dingen genieten? Waarom vind ik mezelf niet goed zoals ik ben? Waarom vind ik het nooit genoeg wat ik doe? Waarom wil ik graag de beste zijn? Waarom durf ik mijn mond vaak niet open te trekken? Waarom denk ik heel snel dat ik lastig ben? Waarom durf ik niet boos op iemand te worden? Waarom verlang ik zo naar die man waar ik wat mee had? Waarom ben ik vaak zo passief? Waarom lig ik altijd zo laat in mijn bed terwijl ik eigenlijk vroeger in mijn bed wil liggen? Waarom heb ik vaak nachtmerries? Waarom vind ik de mening van een ander belangrijker dan mijn eigen mening? Waarom ben ik altijd zo het luisterende oor? Waarom ben ik zo extreem geduldig met andere mensen? Waarom ben ik zo ongeduldig met mezelf? Waarom was ik zo bang voor masseren/aanraking? Waarom vind ik het nogal eens moeilijk om nee te zeggen? Waarom ben ik altijd vriendelijk terwijl ik me heus niet zo altijd voel? Waarom word ik er even blij van als ik weer eens wat nieuws heb gekocht? Waarom ga ik emo-eten? Waarom rook ik (nu al dik drie weken niet meer, moeilijk)? Waarom val ik steeds voor dezelfde soort moeilijke mannen? Waarom ben ik zo chaotisch? Waarom durf ik zo vaak niet voor mezelf op te komen? Waarom wil ik zo graag dat iedereen om me heen zich fijn voelt en op zijn gemak is? Waarom dacht ik dat ik niet van dansen hield? Waarom ben ik zo lang bij mijn ex gebleven? Waarom vind ik dat ik mijn mening altijd moet verdedigen? Waarom blokkeer ik als iemand heel stellig zijn mening tegen mij uit? Waarom vind ik het zo moeilijk als mensen om mij heen negatief zijn? Waarom wil ik mensen redden? Waarom veroordeel ik anderen? Waarom zit ik dingen altijd maar uit te stellen? Waarom vind ik het moeilijk om mensen te vertrouwen? En al deze vragen komen naar boven als je aan jezelf werkt. Met al dat zelfonderzoek ga je na waar het vandaan komt en of je door gaat met dat gedrag of dat je nu iets anders wilt. En dat probeer je zo liefdevol mogelijk te doen, want het zijn patronen, die zitten diep en je gaat lief met jezelf om zodat er vertrouwen kan komen om ander gedrag uit te gaan proberen. Want ooit ben je al dit soort gedragingen om een bepaalde reden gaan doen en je dacht dat dat het beste voor jezelf was. Is het niet heerlijk dat je zelf kan uitzoeken wie of wat je bent. Het is een hele klus en geen makkelijke, maar wat heerlijk dat je niet de rest van je leven in je kooi hoeft te blijven zitten, maar dat je stapje voor stapje kan ontdekken wie je nu wilt zijn. Ik ben hier echt ontzettend dankbaar voor.
...

Ik denk dat ik een wereldrecordhouder in twijfelen ben. Ik heb van het weekend weer contact gezocht met die man waar ik iets mee had. Ik vond het fijn om hem te spreken. Ook weer minder want hij had het behoorlijk veel over zijn problemen. Ik weet nog niet heel goed wat ik er mee wil en of ik er goed aan doe. Dus twijfel de twijfel. Ik weet wel dat ik voorlopig ECHT geen relatie wil, dat zou echt heel dom zijn. Het zal wel veel zelfdiscipline kosten. Toch vind ik het ook wel een uitdaging om weer met zo'n type om te gaan, want het is echt mijn patroon deze man. Ik was vandaag even naar de stad geweest, naar twee galleries. Leuk om al die verschillende kunst van al die verschillende kunstenaars te zien. Het een spreekt je aan en het ander weer helemaal niet. Maar dat maakt niet eens uit, het is boeiend om te zien hoe verschillend iedereen werkt. Bij die ene gallerie zag ik een schilderijtje waar ik direct verliefd op werd, maar tweeeneenhalfduizend euro is toch wel behoorlijk wat geld dacht ik zo. Maar mooi. Ik kan erg van kunst genieten. Zo mooi hoe mensen zichzelf uitdrukken in kunst. Soms snap ik er ook helemaal geen bal van en dan raak je een soort in de war en dat is ook wel leuk toch? Daarna ben ik ook nog even bij die man langs geweest. Was wel leuk. Even over allerlei leuke dingen gekletst eens voor de verandering. Eens even geen problemen, maar over van alles en nog wat. O ja, gisteravond had hij een beetje boos opgehangen. Ik had een beetje geïnsinueerd dat hij niet genoeg deed om een beetje beter in het leven te staan. Ik heb er nl. nogal moeite mee dat het niet zo goed met hem gaat, maar ja, dat is zijn ding natuurlijk. Maar dat is ook weer een patroon van mij dat ik dus maar mensen wil helpen met hun problemen, maar daar moeten ze lekker zelf mee aan de slag en je kan daar mensen toch niet mee helpen over het algemeen omdat het veel beter is als ze hun eigen weg en hart daarin volgen. Soms kan je heus wel een beetje helpen, maar over het algemeen valt het vies tegen wat je voor mensen kan doen die niet zo lekker in hun vel zitten. Gelukkig hadden we het vanochtend wel weer uitgepraat. We kunnen wel redelijk open met elkaar praten ook al ging het gisteravond dan even mis, maar dan kunnen we er wel redelijk goed over praten. Ik kon ook nog even uiten dat ik het niet fijn vond dat hij over iets wat met mijn stage niet lukte dat hij daarover deed dat hij dat vroeger wel op school kon en dat het misschien wel aan mij lag. Ik zei dat ik me helemaal niet met hem wil vergelijken en dat ik het niet kan. Ik hoop op een gegeven moment wel, maar nu kan ik het nog niet. En ik kon ook na een theetje naar huis gaan, de verleiding was groot om nog even te blijven, maar het lukte me om me aan mijn eigen plan te houden. Thuis nog geleerd en mijn huiswerk gemaakt. Niet helemaal tevreden omdat het eigenlijk niet genoeg was, maar voor hoe een weerstand ik tegen het leren had is het toch eigenlijk wel behoorlijk goed. Ik ga eens even dankbaar zijn. Ik ben dankbaar voor de kunst die mensen maken en waar ik van kan genieten. Gisteravond een mooie film gezien. Scandinavisch. Like in heaven of zoiets. Mooi joh. Een dirigent krijgt een hartaanval, gaat terug naar het dorp waar hij geboren is, hij weet niet waarom want hij had het daar niet leuk toen hij jong was en daar beleeft hij dan een heel avontuur met het dorpskoor. Echt een aanrader. Daar ben ik ook dankbaar voor. Ik ben dankbaar voor mijn huis, fiets, de stoel waarop ik zit, de lucht die ik inadem, het raam waar ik doorheen kan kijken, mijn laptop waar ik mijn verhaaltje op typ, de mooie bomen en struiken die in bloei stonden tijdens mijn fietstochtje naar de stad, dat ik kan lezen, dat ik kan zien, voor al mijn zintuigen eigenlijk wel, ik ben ook dankbaar voor mijn bewustwordingsproces ook al was ik van het weekend nogal in mijn denkwereldje in plaats van in het nu. Maar ja, ik heb altijd de keuze om weer in het nu te komen als ik wil en daar ben ik ook dankbaar voor. Wat heb ik ontvangen? kunst, film, muziek, gezelligheid van de man waar ik wat mee had, drinken, eten, de geriefelijkheid van mijn huisje met alles erop en eraan, de geuren van bloeiende bomen en struiken, de mooie blauwe lucht met wolken, wat was het helder overigens vandaag, kraakhelder, gezelligheid van de kat die bij me logeert, een lichaam dat werkt en waarmee ik alles kan doen wat ik wil doen. Fietsen, eten, schoonmaken, aankleden, leren, kunst bekijken, lopen, eten maken, de was doen en ophangen en nog veel, veel, veel meer. Waar ben ik mezelf dankbaar voor? Dat ik wel een beetje bewustzijnsgedoe heb gedaan vandaag, niet zo veel, maar ik ben er toch wel dankbaar voor. Ik ben mezelf dankbaar dat ik geleerd heb. Ik ben mezelf dankbaar dat ik even kunst ben gaan kijken. Dat was wel genieten. Ik ben mezelf dankbaar dat ik even in de zon heb gezeten. Ik ben mezelf dankbaar dat ik contact heb gezocht met de man waar ik wat mee heb gehad. ook al weet ik nog helemaal niet of ik er goed aan doe of niet. Ik ben dankbaar dat ik lekker heb gekookt voor mezelf. Dat ik mezelf heb getrakteerd dit weekend op 2 cd's en 2 dvd's met de kadobonnen die ik nog had. En ik ben mezelf dankbaar dat ik aan het leren ben om bij mijn eigen gevoel te blijven, in elke situatie, en wat voor een gevoel het ook is.   ...