Wat word ik op de proef gesteld. Vandaag nog geoefend voor donderdag en mijn stagementor en praktijkbegeleider zeggen dat het allebei beter is om het wel te doen en ik allemaal argumenten geven dat ik het nu een beetje te snel vind en me nog te weinig heb voorbereid en dat het niet goed ging met oefenen. Nou, ze halen alles uit hun hoge hoed. Zoiets komt niet zo vaak voor dus je kan het beter wel doen. Alle stagiaires die zitten in het begin te hannesen. Hierdoor leer je het juist. Je moet niet denken dat het niet gaat lukken, je moet gewoon denken dat het wel gaat lukken. Ik kan het altijd over nemen als het niet lukt. En ga zo maar door. Ik ga donderdagochtend nog oefenen en dan moet ik echt beslissen want 's middags gaat het gebeuren. En zij vinden overigens meekijken echt geen zin hebben. En nu maar bij mezelf blijven en kijken wat ik wil. En ik word gek van dat uitstellen. Ik had liever nu al duidelijkheid, maar het is misschien beter om het oefenen op donderdagochtend nog af te wachten. Het is zo veel waar je op moet letten. Ik zal er absoluut mee leren leven dat als ik het de eerste keer doe dat het lang niet van een leien dakje zal gaan, maar nu voel ik me er echt nog te onzeker over. Dus zo word je de hele tijd heen en weer geslingerd. Zij zijn ook niet gek (dat weet je natuurlijk niet zeker), maar jij hebt ook je gevoel. En ik begrijp het argument wel dat als het niet vaak voorkomt dat je nu juist je kans moet grijpen, maar het kwam zo plots uit de lucht vallen en ik heb nog weinig kans gehad om te oefenen. Alleen donderdagochtend nog. Ik doe nl. ook nog mijn gewone werk naast mijn stage. Kon ik het maar doorgeven aan mijn secondanten. Dat zij voor mij kunnen kiezen, maar ik zal zelf moeten leren kiezen. Je voelt je net een achterlijke als er twee zo op je in zitten te praten. En je vraagt je af of er nou alleen achter zit dat het niet zo vaak voorkomt. Is het dan zo gek om eerst een keer mee te kijken? Of zullen ze zelf allemaal onzekerheden hebben waarom ze zo doen? Ik begrijp er geen fluitekruid van. Als je toch merkt dat iemand het nog ziet zitten dan denk je toch gewoon dan maar de volgende keer en deze keer meekijken dan oefen je toch ook. En dan zien we wel of het zich nog genoeg keer voordoet voor de stage. Verdomd wat vermoeiend nog dit soort zaken. Ik ga ze denk ik toch maar omleggen. Nee hoor, ik zit maar gek te doen, maar het is gewoon stoom afblazen. Denken mensen dan nooit. Hoe zou ik in haar situatie het nou vinden als ik vind dat ik er nog niet aan toe bent en ze zitten maar aan je hoofd te zeuren dat je het beter wel kan doen. Nee, dat denken mensen niet. Ik moet geen verwachtingen hebben en dat vind ik zo moeilijk. En ik moet zelf de beslissing nemen en dat vind ik zo moeilijk.  Ik moet nee zeggen als ik het echt nog niet wil. En ik hoopte een beetje dat dat vandaag zou lukken, maar ze gaan niet zonder gevecht ten onder. En misschien denk ik er donderdagochtend na het oefenen toch anders over. Ik kan het me niet voorstellen want ik maakte er een zooitje van, maar misschien leer ik snel. Ik snap ook echt niet dat ze het argument niet meenemen dat je dan met een echte klant bezig bent en dat dat dan niet professioneel en niet klantgericht overkomt. Nou ja, ik kan nog honderdduizend dingen opnoemen, maar ik zal gewoon nee moeten zeggen als ik denk dat het nog niet lukt dit keer. Shit. Verdomd, moet ik nee zeggen terwijl ik daar moeite mee heb. En ik zal mezelf ook absoluut een loser voelen, ook geen lekker gevoel. En misschien vinden de mentor en begeleider me dan weer lastig. O my god, ga ik dit allemaal overleven? Ik zou heel graag willen dat ik even een vrijwilliger kon vinden die ik helemaal in elkaar mag slaan. Maar die bestaat denk ik niet. Ik zal zelf door de zure appel heen moeten bijten. En verdomd wat is deze appel zuur. Nou, wordt vervolgd. En nu moet ik overigens mijn stagementor en praktijkbegeleider eigenlijk enorm dankbaar zijn dat ze leren om nieuw gedrag uit te proberen. En het erge is ik kan me inderdaad een heel klein beetje dankbaar over voelen, maar de angst overheerst nog. Lang leven de levenslessen....

Ik ben zo dankbaar voor mijn zus. Die is ook wel een beetje aan het uitvogelen wie ze is. Op een andere manier, maar ze is daar ook mee bezig. En soms wordt ik ook gek van haar want ze kan heel goed zeggen hoe het allemaal in elkaar zit en soms zo goed dat je er een beetje kriegel van wordt, maar ze kan toch ook wel heel begripvol zijn en je een hart onder de riem steken. Het is denk ik soms ook moeilijk om aan te nemen omdat ze het dan voor me opneemt en me gelijk geeft. Ik kan toch geen gelijk hebben. Het ligt toch aan mij, niet aan die anderen. Op werk moet ik nl. iets voor mijn stage gaan doen bij een klant en ik had vandaag een beetje geoefend met iemand, maar het loopt nog niet. Je moet op duizendeneen dingen letten als je er nog geen ervaring in hebt en dat is nog een beetje te veel voor me. Ik ga morgen ook nog oefenen en ik kijk dan hoe het gaat en als het nog niet je van het is, die kans is groot, dan kan ik dus beter zeggen dat ik eerst een keer mee wil kijken. En daar zitten allemaal nadelen aan, want het komt niet zo veel voor en voor mijn stage moet ik dat juist een behoorlijk aantal keer zelf doen. Maar ja, voor een klant is het niet echt fijn als je dan nog te veel zit te stuntelen. Dus als ik dat gevoel morgen nog heb dan moet ik dit gaan zeggen en daar zie ik enorm tegen op. Want de anders stagiaires doen het allemaal wel, enz., enz.. En mijn zus kwam enorm voor me op en zei dat het ook onzin was en dat iemand ook niet gelijk in een mens gaat snijen als hij leert voor chirurg. Ze zei het zo stellig, maar ik twijfel me nog helemaal suf. Ik ben wel heel blij dat ik het een beetje van me af heb gepraat en dat ze zo voor me op kwam want ik denk de hele tijd maar dat ik gek ben. Maar misschien is dat wel niet zo. Jemig, wat vermoeiend om voor jezelf op te leren komen. Kan ik niet gewoon in een grot kruipen en er nooit meer uitkomen. Ook niet een heel geweldig alternatief. Of zal ik gewoon mijn stagebegeleiders om zeep helpen. Dat lijkt bijna makkelijker dan te zeggen dat ik het nog niet zie zitten om dat donderdag te doen omdat ik vind dat het nog niet professioneel en klantvriendelijk is. Moet ik wel eerst een plan bedenken om ze om zeep te helpen. Ook weer een gedoe. En ik heb zo'n idee dat ik er meer aan heb om te leren voor mezelf op te komen en mijn grenzen aan te geven en dergelijke. Ik heb zin om een hele slof sigaretten in een keer leeg te roken. En ook weer niet echt want je gaat je er ook super rot door voelen lichamelijk, maar lekker die emoties onderdrukken. Ik heb per saldo bijna niks gedaan vanavond terwijl ik nog moest leren, maar ik denk dat ik het maar even voldoende kan vinden dat ik het even lekker van me af heb gepraat. Ik ben mega dankbaar voor het luisterende oor van mijn zus, haar steun, dat ik mijn gedoe even gedeeld heb met haar en dat ik dat voor vanavond maar eens even genoeg vind. Kan ik hier echt dankbaar voor zijn. Ja laat ik het gewoon maar eens genoeg vinden. Ik ben dankbaar dat ik probeer om het genoeg te vinden....

Gatverdamme. Ik heb even helemaal geen zin meer om bewuster te worden. Ik word er af en toe gek van dat iedereen maar alles op z'n eigen manier probeert te doen. Echt extreem. En ik wil me daar helemaal niet bewust van zijn want dan zou ik ze lekker verrot schelden, maar nu begrijp ik iedereen zijn gedrag wel. En ik moet gewoon erop reageren en er duidelijk of onduidelijk iets van zeggen of mee doen zodat ik ook meer mezelf kan laten zien en het op mijn manier wil doen. Dus ik kan ook weer heel blij zijn met het inzicht want anders had ik me zoals altijd weer aangepast en me er niet eens bewust van geweest dat ik me weer aan het aanpassen was. Maar ik heb helemaal geen zin om de hele tijd maar bewust te zijn van dat iedereen alles maar op z'n eigen manier doet en geen rekening wil houden met een ander en dan moet ik weer iets zeggen, tenminste moet niet, maar dat wil ik nu liever wel, maar ook weer niet want ik ben het zo nog niet gewend dus vind ik het nog erg vermoeiend. Al die kut mensen. Vanochtend ging ik weer de beloefening doen. Diegene belde te laat, ik weet al helemaal niet meer waarom en dan hangen we op gaan we de oefening doen en bellen we daarna weer. Ze belde veel later dan de afgesproken tijd, natuurlijk met een hele goede reden. Gotver de godverdomme. Ik heb al een paar keer aangegeven dat ik niet na een bepaalde tijd wil doorgaan. Dus toen ze weer belde was het bijna zo laat en toen zei ik maar dat ik wilde stoppen en dat we niet de afronding gingen doen en dat ik haar volgende week bel. Verdomme. Zit ik maar te wachten tot ze belt. Ik kan me toch ook aan de afgesproken tijd houden. En zo bijzonder ben ik niet. Of misschien ben ik wel bijzonder want ik heb geloof ik nog nooit iemand meegemaakt die zo f**king veel inlevingsvermogen heb als ik. En nu overdrijf ik waarschijnlijk, maar daar heb ik gewoon zin in. En het is alleen maar iets wat ik vroeger heb ontwikkeld, dat extreme inlevingsvermogen, en wat ik nu niet meer zo enorm hoef te gebruiken. En ik moet helemaal niet de verwachting hebben dat anderen ook inlevingsvermogen hebben en rekening met mij zullen houden. Dat heeft nooit iemand hoeven doen dus daar gaan ze niet zo maar mee beginnen. Dus moet ik het godverdomme allemaal zelf aangeven en dan met niet te veel oude boosheid erbij. Wat heb ik soms zin om iedereen helemaal de tering te schelden. En dat zou helemaal niet eerlijk zijn want dat is allemaal oude frustratie, maar wat zou ik het soms graag doen, of misschien wel vaak graag doen. Ik wil tegelijk wel bewust worden en onbewust blijven. Maar dat kan niet dus zal ik voor mezelf op moeten leren komen. En als mensen me dan niet moeten omdat ik laat zien wat ik wil dan raak ik ook nog mensen kwijt. En zulke bergen mensen heb ik nou ook weer niet om me heen. Maar het zij zo en dan vind ik hopelijk wel weer nieuwe mensen die mij wel waarderen als mens die zich niet de hele tijd aanpast en ook laat merken wat zij wil. Het lucht me wel een beetje op dit stukje. En ik wil ook stoppen met roken en daar wordt naar mijn mening vooral agressie mee onderdrukt dus dat is ook niet handig. Maar ik voel gewoon dat ik moet stoppen met roken, dat het tijd is. En ik heb het al tig keer geprobeerd en dat lukte dan weer niet, maar ik ga het toch weer proberen. Maar wat zou ik graag willen roken zeg. Nou ja, dat gevoel gaat ook wel weer voorbij. Ik ben dankbaar dat ik een bewuster levend mens aan het worden ben. Terwijl ik dit typ heb ik nog helemaal niet een erg dankbaar gevoel erbij, maar ik ben er toch dankbaar voor. ...

Wat heb ik toe toch veel angsten. Vroeger was ik mij er niet eens zo van bewust. Ik ben bang met mijn studie dat ik de stof niet kan onthouden. Ik ben bang om alleen te zijn. Ik ben bang dat ik mijn studie, huishouden, werk, sociale contacten, niet bij kan houden. Ik ben bang om niet mooi genoeg te zijn. Ik ben bang om dom te zijn. Ik ben bang om te zeggen wat ik nodig heb. Ik ben bang om boos tegen iemand te zijn. Ik ben bang dat mensen me emotioneel pijn gaan doen. Ik ben bang om aandacht te krijgen. Ik ben bang om nee te zeggen. Ik ben bang dat anderen slimmer zijn dan ik. Ik ben bang om mijn ruimte in te nemen. Ik ben bang dat ik niet genoeg spullen heb. Ik ben bang dat mensen mij niet leuk vinden. Ik ben bang dat mensen mijn huis niet leuk vinden. Ik ben bang om hulp te vragen. Ik ben bang om beslissingen te nemen. Ik ben bang om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik ben bang om te verdwalen. Ik ben bang om ergens alleen naar toe te gaan. Ik ben bang om te laten merken dat ik bang ben. Ik ben bang om tegen mensen te zeggen wat ik echt denk. Ik ben bang om te genieten. Ik ben bang als er iets mis gaat dat ik het niet op kan lossen. Ik ben bang om mijn geld uit te geven omdat ik anders misschien wel zonder kom te zitten. En ik heb waarschijnlijk als ik er verder over nadenk nog wel 1000 andere angsten, maar ik laat het hier even bij. Waar komen al die angsten nou toch vandaan als je volwassen bent? En ik heb zo'n vermoeden dat ik niet de enige ben die angsten heeft. Ik denk dat wel meer mensen daar last van hebben. En dan bedoel ik niet alleen geestelijk wat minder stabiele mensen. Je moet je er alleen wel bewust van zijn. En dat is heel lastig want je stopt het gewoon weg. Je wil jezelf helemaal niet zien als angsthaas. En ondanks al die angsten doe ik het natuurlijk allemaal wel want anders zou ik alleen maar stil in een hoekje gaan zitten. Maar het zou wel een stukkie makkelijker zijn als ik wat minder angstig zou zijn. En het is ook helemaal niet zo reëel om als volwassene zo angstig te zijn. Het lijken allemaal wel kinderlijke angsten. Het mediteren en de andere oefeningen o.a. om meer in het hier en nu te komen helpen me wel hierbij. Als je je te veel door angst laat leiden dan zou je gewoon op een gegeven moment niets meer doen. Dat is wel zonde van je leven. Ook mijn angst dat ik dingen niet kan heeft er voor gezorgd dat ik al niet aan dingen begon omdat ik bang was dat ik het toch niet zou kunnen. Dan loop je toch een heleboel mis in je leven. Je kan het maar beter uitproberen en dan zie je wel of je het kan of niet. Angst is natuurlijk ook wel handig in de zin van dat als er iets echt engs gebeurt dat je dan adequaat reageert. Maar verder is angst bijna altijd niet nodig. En dat ben ik aan het leren. Stapje voor stapje gaan zien of een bepaalde angst nu op dit moment nodig is. Als ik de weg niet kan vinden en ik ben verdwaald moet ik daar dan heel angstig om worden? Ik las pas iets moois in een boek, dat angst je helpt om dichter bij jezelf te gaan komen. Dat je in plaats van dat je maar met anderen bezig bent en je druk maakt om anderen en je anderen maar aan het plezieren bent dat je meer naar jezelf leert luisteren, naar je eigen gevoel, wat wil jij, wie ben jij? Dat vond ik wel mooi. Dus angst helpt me om mezelf beter te gaan begrijpen. Ik ga dankbaar zijn. Ik denk dat ik daar zelfs bang voor ben. Omdat ik inderdaad denk dat ik niet genoeg heb om dankbaar voor te zijn. Maar ik ga toch maar dankbaar zijn want als ik reëel ben dan heb ik heel veel om dankbaar voor te zijn. Ik ben dankbaar voor mijn huis, mijn meubels, mijn bed, mijn keuken, mijn douche, mijn wc, mijn fiets, mijn auto, mijn kleding, mijn lichaam, de lucht die ik inadem, de zon, de natuur, het weer, de dieren, de planten, de bomen, de zwaartekracht, het heelal. Waar ben ik mezelf dankbaar voor? Dat ik steeds een ietsiepietsie bewuster word. Dat ik mijn vragensetje vandaag een paar keer herhaald heb. Dat ik poweryoga heb gedaan. Dat ik tegen een vriend zei dat ik vanavond zou kijken of ik mee zou gaan om een biertje te drinken als ik me niet te moe zou voelen. Dat ik best wel wat geleerd heb. En ook wat huishoudelijke taken heb gedaan. Dat ik het af en toe niet zo erg vind om alleen te zijn en misschien dat ik het stiekem wel een ietsiepietsie leuk vind om alleen te zijn. Dat ik opener naar mensen communiceer. Dat ik me wat kwetsbaarder op durf te stellen. Dat ik beetje bij beetje wat liever word tegen mezelf. Wat heb ik ontvangen? Hersenen waarmee ik kan leren. En sterker nog, mijn hemel, wat kunnen we allemaal door onze hersenen. Niet meer normaal. Vaak zitten herinneringen ons in de weg. Maar wat is het geweldig dat ik nu dit stukje kan typen met 10 vingers omdat ik dat geleerd heb. Als je er bij stil staat dan word je echt wild van hoe het lichaam werkt. Dat is wel leuk in mijn studie. Daar wordt ook een hoop over hersenen, zenuwen en weet ik al niet meer verteld. Echt kicken hoe het werkt. Je kan er niet bij gewoon. En volgens mij weten we nog maar weinig van hoe dingen precies werken. In ieder geval de hersenen, daar is volgens mijn nog veel niet over bekend. Ik heb bananen, kiwi's, appels, peren, paprika's, pinda 's, knoflook, peterselie en wat al niet meer via de winkel van moeder aarde ontvangen. Dat dat allemaal zo maar groeit. Zo veel verschillende dingen. Dat is toch bijzonder. Bedankt moeder aarde voor alles wat je me geeft....

Ik ben dankbaar dat ik vanmiddag vrij heb genomen. En ik heb eens niks zinnigs gedaan. Niks nuttigs. Geen huishouden, geen andere klusjes, niet geleerd, gewoon even niks. En ik had het wel nodig. Jemig wat ben ik moe zeg. Ik ben eerst gewoon lekker door de stad gaan fietsen. Bij een muziekzaak lekker zitten kijken naar wat voor soort muziek er allemaal we niet is. Echt veel. Ik vond de cd's nog wel wat duur daar, maar ik heb toch wat gekocht. Een cd van een jazz zangeres. Wel leuk. En toen ben ik naar de kringloopwinkel geweest. Eerst eens lekker rond gelopen en toen bij de boeken gaan kijken. En toen heb ik een heleboel leuke boeken gevonden voor nog geen 10 euro. Het leukste was dat ik pas voor mijn studie op internet een boek had gezocht voor mijn studie/werk tweedehands en dat was behoorlijk duur dus ik dacht laat maar. En nu vond ik het in de kringloopwinkel voor 1 euro 50. Ze weten vast niet dat dat nogal een prijzig gevalletje is. Ik vond het heerlijk om lekker in de stad rond de fietsen en naar al die mooie oude gebouwen te kijken. Ook heerlijk om lekker tussen de muziek en de boeken te snuffelen. Wat is er toch veel, niet meer normaal. Wat een keuze. Toen ik thuis kwam heb ik verder ook niet veel gedaan omdat ik zo moe was. Ik heb nog wel zo'n makkelijk taartje gemaakt van dr. oetker. Daar had ik wel zin in. Ik had nog eten van gisteren dus daar had ik niet veel werk aan. Nog een beetje de streekkrantjes gelezen. Was leuk er stond in zo'n streekkrantje dat ze ergens in de buurt een plaats een plek hebben waar je al je recyclebare spullen kan brengen en dan krijg je er geld voor. Natuurlijk niet heel veel, maar b.v. voor een kilo papier 5 cent ofzo. En voor plastic nog wat meer geloof ik. Het moet wel allemaal netjes aangeleverd worden. Maar het loopt enorm goed. Ook b.v. leuk voor kinderen om hun zakgeld aan te vullen. En sommige mensen halen bij meerdere mensen het herbruikbare afval op en dan kun je er natuurlijk nog meer mee verdienen. Wat een prachtig is. Er stond bij dat ze gaan kijken of ze het hier ook kunnen verwezenlijken. Toen belde er ook nog een vriendin en die vroeg wat ik vanavond ging doen. Ik legde uit dat ik moe was en toen zei ze waarvan. Ik hield het een beetje oppervlakkig en zei dat het zwaar was met de studie en het werken enzo. Toen was de reactie waarom ik dan ook zo'n studie ging doen. Woeah. En toen zei ze dat ze zelf ook moe was oftewel dat ik best wel wat kon gaan doen. Ja, doei. Ik zei al dat zei dan anders met haar vermoeidheid om gaat dan ik en dat ik thuis bleef en op tijd naar bed ga. Dus ik wil overigens zo ook echt naar bed. Maar ik heb nog wel moeite met dit soort reacties. Hallo, de wereld draait niet alleen om jou. Iemand zegt niet voor de lol dat 'ie moe is. En ik weet wel dat diegene het niet slecht bedoelt en die heeft het ook moeilijk want de relatie is net uit, maar ga me niet even over zitten te halen als ik zeg dat ik moe ben. Ik voel nog niet altijd even veel compassie naar mijn medemens met hun gedrag. Ik ga nog even dankbaar zijn. Ik ben dankbaar voor hoe mooi de stad is. Ik ben dankbaar dat ik wel een beetje kan genieten als ik zo'n lummelmiddagje heb. Ik voel me overigens wel een beetje schuldig voor het niks doen. Ik ben dankbaar voor de kringloopwinkel, kun je voor weinig geld zo veel boeken kopen. Vind ik zo'n mooi principe als we op zo'n mooie manier de spullen die we niet meer gebruiken voor weinig geld met elkaar kunnen delen. Da's toch mooi dat hergebruik. Als boeken maar eeuwig in je boekenkast staan terwijl je ze nooit meer leest is eigenlijk wel een beetje zonde, dan is het leuker om ze op deze manier steeds van eigenaar te laten veranderen. Er stond iets leuk in dat boekje van die vrouw die een jaar lang voor een euro per dag leeft. Ik weet niet meer precies hoe het werkt. Maar dan leg je b.v. een boek wat je mooi vond in een plastic zak op een bankje in het park met een briefje bij dat het een rouleer boek is ofzo dus dan kan je het lezen en daarna op een zelfde manier weer doorgeven zodat een ander er weer plezier van kan hebben. Dat is toch een mooie manier van delen. Ik ben dankbaar voor mijn eten en drinken. Ik ben dankbaar voor mijn fiets. Ik ben dankbaar voor de lucht die ik in kan ademen. Ik ben dankbaar voor mijn lichaam waardoor ik alles kan ondernemen wat ik wil ondernemen. Ik ben dankbaar dat ik vrij heb genomen. Dat moet ik misschien wel eens wat vaker doen zo'n lummel middag. Ik ben dankbaar dat ik de boeken kan lezen. Ik ben dankbaar dat ik muziek kan luisteren. Waar ben ik mezelf dankbaar voor? Voor die vrije middag. Dat ik naar mijn moeheid luister en niet toch wat ben gaan doen. Dat ik stappie voor stappie mezelf aan het worden ben. Dat ik een taartje heb gebakken. Ik ben mezelf dankbaar voor het proces waar ik in zit, dat ik het vertrouw zonder zeker te zijn van de uitkomst. Wat heb ik ontvangen? Mooie muziek. Mooi straatbeeld. Leuke boeken.  Een middag om te niksen. De aanblik van mijn prachtige aubergine kleurige tulpjes. En dat ik alleen ben waardoor ik mede leer wie ik zelf ben. Nu ga ik naar bed, daar ben ik ook heel dankbaar voor dat ik een bed heb. Zoiets simpels als een bed is toch gewoon ook heel fijn. Als ik het typ, lijkt het nog een beetje gek om dankbaar te zijn voor zoiets gewoons als een bed. Maar ik denk als je er geen een meer zou hebben dat je pas begrijpt hoe lux het is om gewoon een bed te hebben....